Aukje's weblog
Reizen en andere zaken

Breed Beraad, het afsluitende weekend van het YMCA seizoen, heeft altijd een dubbele lading. Het is altijd een fantastisch, gezellig weekend waarin je iedereen weer ziet en alle verhalen hoort van het afgelopen seizoen. Het is ook altijd het einde van het seizoen, het moment dat het eerstvolgende YMCA weekend pas weer in zeven maanden later zal plaatsvinden!

Afgelopen weekend was het Breed Beraad van het vakantieseizoen 2012 wel een erg dubbele lading. Vlak voordat de BBQ begon gaf Pieter Schoe de mededeling dat het bestuur heeft besloten dat een aantal activiteiten niet meer passen binnen de nieuwe strategie van de YMCA. Onder deze activiteiten vallen o.a. de buitenlandse reizen en de buitensport.

Dit slechte bericht kwam voor velen binnen als een bom. Dit mooie werk zomaar te zien verdwijnen komt hard aan. Het doet pijn. Het was duidelijk met hoeveel passie mensen werk doen bij de YMCA. Er heerst een algemeen gevoel van ‘hart voor de zaak’. En bovenal: moeten we nu op zoek naar een nieuwe hobby?

Toch was er geen gevoel van verslagenheid. Dat kennen we duidelijk niet. Want al tijdens de mededelingen van Pieter waren mensen heen en weer aan het sms’en om na te denken over oplossingen. Rondom de BBQ praatte iedereen verder en kwamen de suggesties naar boven. Nieuwe ideeën werden geopperd, nieuwe plannen gesmeed.

Voor ik het wist zat ik vandaag, na een nacht met één uur slaap, plannen te maken voor een eventuele doorstart van de buitenlandse reizen. Ineens was ik aan het nadenken over stichtingen, BV’s, financiën, bedrijfsplannen en andere dingen waar ik me nog nooit mee bezig heb gehouden.

Want het concept van buitenlandse reizen moet blijven bestaan. We bieden net dat beetje extra, die speciale, persoonlijke manier van reizen, waarbij deelnemers veel invloed kunnen hebben op de reis, waarbij iedereen mee kan doen en waarbij je echt op avontuur gaat. Waar alles kan en waar grenzen verlegd worden.

Na een fantastisch weekend vol gezelligheid en goede gesprekken heb ik er dan ook het volste vertrouwen in dat we volgend jaar weer op reis kunnen. Iedereen is enthousiast, iedereen wil er voor gaan en iedereen heeft hart voor deze zaak. Ik zal er alles aan doen dat we volgend jaar, waarschijnlijk onder een andere naam, weer gewoon in die oude vertrouwde minibus zitten!

Reisgidsen staan altijd vol met tips. Vaak handig, maar niet altijd. Je reist toch op je eigen manier, en wat de één geweldig en goedkoop vindt, vindt de ander vreselijk en duur. Toch neem ik altijd een reisgids mee op pad. Het kan altijd van pas komen.

Bij de YMCA werken we met het principe van ReisWijzers. Een soort ‘zelfgemaakte’ Lonely Planet. Enorm waardevol, want elke YMCA groep, hoe gevarieerd ook, reist toch wel een beetje op dezelfde manier. Daardoor kun je stafleden van andere jaren tips geven. Tips als ‘Geef die en die campingbaas een compliment en je krijgt groepskorting’ of ‘Als je na 20:00uur naar die en die locatie gaat is er geen toerist te zien en zie je ook nog eens een mooie zonsondergang’. Extreem nuttige tips dus, die je goed kunt gebruiken. Vaak nuttiger dan de veel algemenere reisgidsen, die voor iedereen een beetje nuttig moeten zijn.

Hoewel ik absoluut geen reisgidsenschrijver ben, heb ik tijdens de reis in IJsland wel iets geleerd wat een tip kan zijn voor ALLE reizigers die ooit weer naar IJsland gaan. Die tip luidt als volgt:

Als je tijd over hebt, ga dan zeker naar Grundarfjordur, maar geloof NOOIT iemand die daar vandaan komt. Hoe dat zo? Dag elf en twaalf in IJsland stonden we  in Grundarfjordur. Een prachtige omgeving in een fjord met mooie hoge, besneeuwde bergtoppen eromheen. En kliffen langs de kust. Kliffen die je op kon klimmen. Volgens de Tourist Information was dit ‘A very pleasant hike, very clearly marked and not too steep’.

Toen we na paaltje twee het derde paaltje niet meer konden vinden, zijn we maar het erg duidelijke pad blijven volgen. Het pad dat toch wel een erg steile (bijna verticale) helling op moest. Hoewel dit ons niet goed leek (want het was toch niet zo’n steil pad?) konden we ook geen paaltjes vinden en zijn we maar omhoog geklommen. Éénmaal bovenop zouden we toch de paaltjes voor de terugweg moeten kunnen vinden om de niet zo steile afdaling te maken?

Ja, eenmaal bovenop vonden we inderdaad de paaltjes voor de terugweg. Het bleek alleen dat het eerder nog bijna verticale door ons gemaakte pad, NOG meer bijna een verticaal pad was als je de paaltjes volgde. Alsof we een klif in moesten duiken (en nee, het was niet de bedoeling dat dit met touwen of klimijzers gedaan moest worden). ‘Not too steep’ kreeg ineens een hele andere betekenis. Want wat in hemelsnaam is dan WEL steep?

Toch nog veilig weer bij de tent aangekomen kwam de camping bazin langs om geld te innen. In een gezellig praatje vertelde ze hoe mooi het weer de aankomende dagen zou zijn. In Grundafjordur, maar ook zeker in Reykjavik waar wij heen zouden gaan. Heerlijk, zonnig, warm… Je raadt het al: tot op het bot doorweekt stonden we de volgende dag in de hoofdstad te genieten van die heerlijke, zonnige, warme… regenwolken.

Wat is het toppunt van vakantie? Dit is een erg persoonlijke vraag, die iedereen anders zal beantwoorden. Er zijn mensen wiens ideale vakantie bestaat uit een All-Inclusive hotel in een zonnig land. Sommige van die mensen komen het liefst niet van het stukje privé strand af dat voor hun hotel ligt. Een goed boek, een zonnetje, een cocktail. Eventueel eens een duik in zee, maar dat is wel het hoogtepunt van de dag.

Ik gruwel van zo’n vakantie. Hoewel ik het misschien best een halve dag zou volhouden sta ik daarna wel echt te stuiteren. Teveel energie, te weinig plekken waar het heen kan. Behalve voor mij, is het voor mijn medereisgenoten dan ook beter dat ik meer doe dan alleen maar liggen aan het strand.

Op de achtste dag in IJsland stopten we langs de weg omdat we een mooie waterval zagen. Buiten de gebaande paden om, besloten we met de stroom mee hogerop te gaan lopen, waar we een nog mooier gedeelte van deze waterval vonden (waar maar weinig mensen waren geweest, zo te zien). Op een gegeven moment tijdens deze tocht realiseerde ik me wat ik het toppunt van vakantie vind.

Dit gebeurde op het moment dat ik dorst had. Mijn flesje water was op, en de rest van het water lag beneden in de auto. Aangezien we langs de waterval liepen, drukte ik mijn flesje water in de stroom, en begon te drinken. Niet de eerste keer tijdens deze vakantie, maar wel de eerste keer dat ik er echt over nadacht.

Het feit dat je, als je dorst hebt, je fles water in een beek, meer, stroompje of waterval kunt duwen. Dat is voor mij het ultieme vakantiegevoel, dat is voor mij het toppunt van vakantie. Want het staat voor zoveel!

Het staat voor mijn (tot nu toe) favoriete vakantiebestemmingen – Canada, Alaska, Noorwegen, Zweden, Finland en IJsland. Het staat voor het soort vakantie dat je doet – actief, wandelen, ontdekken – en het soort omgeving waarin je bent – bergen, ongelooflijk schoon water en een plek waar mensen de natuur respecteren. Bovendien zegt het meestal iets over de hoeveelheid toeristen die ook op die plek komen. Minder dan een gemiddelde dag op de Eifeltoren, want anders was het water waarschijnlijk allang vervuilt… Voor mij is dit een combinatie die zorgt voor het toppunt van vakantie. Want hoe geweldig is dat?

‘Kijk! Die twee zijn dichtbij!’, fluister ik terwijl ik op mijn buik over het randje van de klif heen lig te kijken. Voor mijn hoofd zit een camera met grote zoomlens geplakt, om alles beter te kunnen zien.

Het is dag vier in IJsland en we zijn net hijgend als twee bejaarde paarden de kliffen van Vik opgeklommen. Volgens de Tourist Office een leuke wandeling en een zeer goede plek om puffins te spotten. We zijn in IJsland, ik wil puffins zien. Puffins, die al sinds Canada op mijn ‘wildlife-to-see’ lijstje staan.Want hoe schattig kijken die beestjes wel niet op de foto!?

Bovenaan de kliffen blijkt het inderdaad een goede puffin-spot-plek te zijn: de beesten zijn lastig te missen. Er zit een hele kolonie en de beesten fladderen af en aan met hun bek vol vis. Om ze beter te kunnen bekijken ga ik op mijn buik liggen om vervolgens zo ver mogelijk over de rand heen te hangen. Vol enthousiasme roep ik hoe leuk ze waggelen, fladderen of knuffelen met andere puffins. Wat een onhandige, schattige beestjes!

Terwijl ik daar lig onder het zand en stof besluit ik dat ik ooit twee huisdieren wil hebben die Puffin en Muffin heten. Maar ik realiseer me ook iets. Ik ben aan het vogels kijken en ik vind het nog leuk ook. Dit moet de eerste keer zijn in mijn leven dat ik mijn vogelaarvrienden van biologie begrijp. Bij mezelf zweer ik dat ik ze nooit meer zal uitlachen als ze enthousiast worden van een kwikstaart of een roodborst. Help. What’s next: geitenwollensokken in mijn Tefa sandalen?

Snaaien tijdens de vakantie mag. Omdat je op vakantie gemiddeld 15 km meer loopt per dag dan thuis bijvoorbeeld. Of omdat het vakantie is. Omdat er allemaal nieuwe, spannende lekkernijen in de supermarkt te verkrijgen zijn. Of gewoon, omdat het kan. Waarom moet je eigenlijk een reden verzinnen?

Gletsjermeer

Vandaar dat we in IJsland in een van de eerste dagen een pakje Maryland koekjes naar binnen aan het werken waren. Deze echt IJslandse (ehem) koekjes stonden erop voor dat ze ‘Choc full of yumminess’ zaten. Niet meteen de meest bijzondere slogan, maar goed.

Een land met een koekje vergelijken is misschien niet meteen het meest voor de hand liggend. Toch ging het tijdens het rijden door de wilde, ruige IJslandse natuur niet aan me voorbij dat deze koekjes en dit land iets gemeen hadden; de reclameslogan die op de koekjes zo fout leek, leek wel erg toepasselijk op dit land!

Want hoewel IJsland niet zo heel groot is – in 2000 km heb je een rondje om het eiland gemaakt – is er bijzonder veel te zien. Als je een uurtje in de auto zit, ben je ineens weer in een compleet ander landschap. Watervallen, geisers, zwarte stranden, kliffen, bergen, gletsjers, meren, lavavelden en ga zo maar door met deze oneindig lange lijst met prachtige dingen, die bij elke reiziger het water in de mond doet lopen.

Voor alle reizigers in hart en nieren kan ik dan ook niet anders zeggen: IJsland is een land chock full of yumminess.

Corsica

Het is niet perse de tijd van het seizoen waar the Zombies over zongen. Liefde loopt niet specifiek hoger op dan normaal. Het is wel een andere tijd. De tijd dat het ‘s avonds weer lang licht is. Dat je ‘s ochtends in het licht de deur uit stapt, terwijl de vogeltjes fluiten. De tijd dat het eigenlijk nog net te vroeg (=koud) is om te kamperen. En daarmee ook meteen de tijd dat je juist wél gaat kamperen. Want: Het is de tijd dat het YMCA seizoen weer begint!

Natuurlijk is er altijd de eerste training, ergens eind maart. Maar dat is maar een dag. Op de Ernst Sillem Hoeve. Een prachtige locatie,  eigenlijk te luxe om met je bergschoenen en YMCA T-shirt rond te stampen. Daarom begint voor mij het YMCA-seizoen pas echt tijdens het eerste kampeerweekend – de RKT2. Het eerste weekend op het kampeercentrum in Leusden. Medestafleden weer zien na een half jaar. Het eerste begin voor het voorbereiden van je reis.

Afgelopen weekend was het zo ver. Dit jaar was het extra speciaal, omdat ik sinds de brand in Leusden nog niet had gezien hoe het kampterrein eruit zag en hoe het na de verbouwingen was geworden. Ik moet zeggen: wat een werk is daar verzet! Hoewel het natuurlijk jammer is dat de oude kampschuur verdwenen is, zijn er mooie faciliteiten neergezet om er wederom een geslaagd seizoen van te maken voor de binnenlandse kampen.

Maar natuurlijk was ik daar voor de buitenlandse reizen. Wat altijd kriebelt is dat je tijdens dit eerste weekend al je mede-stafleden leert kennen en alvast een begin maakt met het voorbereiden van de reis. De reis wordt concreet. Ik ga me een beeld vormen van komende zomer. Wat ik je kan vertellen: dat beeld is goed!

Want dit jaar gaan we met z’n drieën (+deelnemers) naar Corsica! Een nieuwe reis voor de YMCA, en daarom alleen maar een leukere en grotere uitdaging. Een reis met busjes, bergen, helder blauwe zee, actief met tijd voor cultuur en natuurlijk ook wel eens een middagje strand. Al met al de perfecte reis.

Na het weekend ging ik in ieder geval naar huis met een positief gevoel: De Corsicareis gaat een succes worden. Deze zomer wordt fantastisch. We hebben nog een paar plekjes over in de bus. Ga jij mee? It’s definitely the time of the season to book this trip!

Een bijdrage van mij aan de weblog http://ymcanederland.blogspot.com
Iedereen die ooit bij de YMCA betrokken is geweest, kent het gevoel. Het typische YMCA gevoel. Niet makkelijk te omschrijven maar ik zal het proberen in een paar woorden: vertrouwd, bekend, gezellig, veilig, betrokken, geïnteresseerd en altijd leuk.
Aan deze woorden hield ik me deze week ook maar vast. Door een klein foutje lag namelijk mijn paspoort in een groot, leeg, dicht kantoorgebouw. Op zondag. De zondag dat we naar Zweden zouden vliegen. Helaas, dat ging dus niet door.
Gelukkig kon ik maandag mijn paspoort weer ophalen en kon ik een nieuwe vlucht boeken. Maar dan kom je binnen in een groep die al meer dan een dag met elkaar aan het optrekken is. Dat is een beetje raar voor het groepsproces maar ook een beetje raar voor mij als buitenstaander.
Gelukkig heerst ook bij internationale YMCA mensen het typische YMCA gevoel. Ik was nog geen 5 minuten binnen of ik voelde me al helemaal thuis. Dat moet een fijne week worden!
Al helemaal deel van de groep ging ik vandaag met iedereen op pad naar Orebro, naar een conferentie genaamd ‘Youth work in Sweden’. Verschillende sprekers vertelden over jeugdwerk en hoe ze hierbij betrokken waren. Sommigen door wetenschappelijk onderzoek en sommigen doordat ze zelf ‘ge-youth-worked’ waren.
Twee mooie zinnen die mij opvielen en die ik graag met jullie wil delen:
-          You are a member of everybody else’s identity project (Torbjorn Forkby)
-          We make the road by walking (Paolo Freire & Myles Horton)
Ook was er tijd om ideeën uit te wisselen over jeugdwerk in ons eigen land. Met deze groep erg interessant. Praten over hoe we jongeren kunnen stimuleren om leiderschap te tonen, hoe we jongeren achter de computer weg kunnen krijgen, hoe we ze kunnen stimuleren om gezond te zijn en/of hoe we gelijkheid kunnen bereiken.
Na een interessante napraatborrel met fruit en vruchten’mocktails’ vertrokken we weer met onze eigen groep terug naar Stockholm, naar de prachtige YMCA locatie hier. Ik kan je vertellen: worstjes van de BBQ smaken heerlijk om 21.00uur ’s avonds. Vooral als je ze kunt delen met een groep internationale YMCA’ers.
Namens: Hugo Bosch, Janine Berends, Marcella Sweers, Joost Vlasblom, Daan van Aken en Aukje Zijlstra

Fantastisch! Uitdagend! Belissimo! Interessant! Afwisselend! Actief! Natuurschoon! Awesome!

Een prachtig rijtje uitroepen, duidelijk positief. Wat het is? Een opsomming van kreten van de YMCA stafleden voor buitenlandse reizen afgelopen jaar en antwoorden op de vraag: ‘Hoe zou jij je reis omschrijven in één woord?’

Het Breed Beraad, ook wel het reünieweekend, is altijd een beetje dubbel voor mij. Iedereen weer zien, samen verhalen delen, samen biertjes drinken bij de bbq en samen nog één weekendje kamperen. Heerlijk. Maar, het is ook samen het jaar afsluiten en weten dat het weer een aantal maanden duurt voordat het nieuwe seizoen begint. De winterstop.

Gelukkig zit ik sinds ongeveer twee jaar in de Werkgroep Buitenlandse Projecten, de werkgroep die zich met van alles rondom de buitenlandse reizen bezighoudt. Voor ons zat het seizoen er deze week in principe ook op. We hadden de laatste vergadering. Bij de werkgroep is echter één voordeel aan deze laatste vergadering het is ook meteen de eerste. De eerste vergadering van het nieuwe seizoen. Nieuwe werkgroepleden schoven aan en we hebben een nieuwe taakverdeling gemaakt.

Dus… hoezo einde seizoen? Op mijn takenlijst staat een enorme lijst met dingen die moeten gebeuren. Allemaal voor de YMCA. De laatste dingen voor de folder, voor het reisprogramma van 2012 moeten we afronden. We moeten contacten leggen, dingen schrijven, subcommissies opstarten, plannen maken…

Hoewel 2011 een fantastisch, uitdagend, (zie eerste regel), seizoen was, gaan we voor een nog beter seizoen in 2012. Dat ik daar nu al mee bezig kan zijn is maar in één woord uit te drukken: AWESOME!!!

‘Wanneer ga je nou eindelijk eens met het echte serieuze leven beginnen?’ Gedurende mijn studie, mijn reizen, mijn YMCA vakanties heb ik deze vraag regelmatig gekregen.

De afgelopen drie weken waren natuurlijk een korte uitstelperiode. Nog even wilde ik genieten van het niets doen, prachtige landen en nergens aan denken behalve ‘waar slaap ik vannacht’, ‘wat en hoe eet ik vanavond’ en ‘hoe kom ik naar mijn volgende bestemming’.

Dat is zeker gelukt. Na een heel aantal uren bussen en een heel klein stukje liften vanaf de kerstman stond ik op het einde van de wereld (oké, het einde van Europa, namelijk de Noordkaap). Hoewel deze plek erg toeristisch is en niet helemaal helder was, had het toch wel iets heel erg gaafs. De kliffen en de zee, de ondergaande en opkomende zon rond middernacht…

De Lofoten waren een paradijsje. Wandelen door de bergen, met mede-interrailers pizza’s bakken in een koekenpan, natregenen maar te koppig zijn om de hele dag binnen te zitten en natuurlijk de prachtige uitzichten over bergen, meren en gekleurde bloemen. Scandinavië is gewoon geweldig!

Zelfs de (trein)reis terug – van dinsdag 15.00uur t/m vrijdag 14.00uur – was de moeite waard door de uitzichten en de redelijk lange tussenstop die ik heb gehad in Kopenhagen. Al met al een heerlijke vakantie.

Helaas komt aan al dat staren naar bergen en naar niet ondergaande zonnen ook een eind. Inmiddels heb ik, terwijl ik nog maar een halve week thuis ben, mijn volledige inboedel in Groningen alweer ingepakt in dozen. Er moet verhuisd worden naar Amersfoort eind deze week! Verder moet ik een baan vinden, laatste dingen voor de studie regelen en me bezighouden met het YMCA reisprogramma voor 2012 (ja,  nu al!).

Al snel is mijn hoofd en agenda dus weer vol met van alles. Dat ‘echte serieuze leven’ komt nu wel erg dichtbij. Is het erg dat ik het stiekem best spannend vind?

Waarom ga je alleen op vakantie? Waarom ga je backpacken? Waarom neem je Danny niet mee? Waarom, waarom, waarom…

Omdat ik deze vragen zo vaak krijg, heb ik er ook al vaak over nagedacht. Misschien ben ik wel raar. Warom doe ik dit eigenlijk?

Meestal heb ik niet meteen een goed antwoord paraat en komt er iets uit als ‘Danny kon niet mee’, ‘ik wilde op reis’, ‘Scandinavië is gaaf’ of ‘ik kan prima alleen zijn’.

Allemaal eerlijke antwoorden en allemaal waar. Danny kon niet mee, ik wilde echt even weg, Scandinavië is prachtig en ik vind het heerlijk om alleen te zijn hier, alleen te wandelen of een boek te lezen, alleen door een stad heen te slenteren. Toch denk ik dat de antwoorden niet volledig kunnen uitleggen waarom.

Ik ga ook op vakantie om nieuwe mensen te leren kennen, andere reisverhalen te horen en onverwachte dingen mee te maken. Scandinavië heeft tot nu toe een stuk minder backpackers dan bijvoorbeeld Canada had. In Helsinki stond ik tussen de gezinnetjes op de camping en in Kuopio, in het midden van het merengebied van Finland, was ik alleen in een hostel (nou ja… hostel. Een school die de lokalen volgepropt had met bedden om ‘geld te verdienen voor schoolreisjes’)

Dat wil niet zeggen dat ik het niet naar mijn zin heb gehad. Ik heb wandelingen gemaakt door de bossen en langs de meren, en veel gelezen. Maar sinds twee dagen ben ik nu in Rovaniemi en gister had ik een dag die misschien echt aangeeft waarom ik reis, backpack, kampeer.

Wat er gisteren was? Na een wandeling van zo’n 25km, een bezoekje aan de woonplaats van de kerstman, inclusief kerstbomen en kerstliedjes, het zien van rendieren en het oversteken van de poolcirkel bracht ik een bezoekje aan het camping-café voor een kopje koffie.

Ik raakte aan de praat met een wat oudere man die op de motor door Europa heen tourde. Toen we om 22uur uit het café werden gezet, omdat het sluitingstijd was, liepen we langs twee Harley Davidson Fatboys (?).

De man, motorfreak, bleef staan om de motoren te bewonderen. We raakten aan de praat met de Zweeds-Finse eigenaar en eigenaresse van de twee motoren, compleet met Harley Davidson outfits. Voor ik het wist zat ik met een stelletje ruige 50+-ers wijntjes te drinken en verhalen uit te wisselen.

Opkomende zon om 0.30u bij de camping

Toen ik om 0.30uur in mijn tent kroop, kennelijk moeten ruige 50+-ers vroeg naar bed, keek ik over de rivier en kwam de zon (die niet echt onder was geweest) alweer op.

Het zijn de dagen zoals gisteren die precies het antwoord geven op de vraag ‘Waarom?’. De bizarre dingen die je kunt meemaken en bijzondere mensen die je kunt ontmoeten, wat thuis nooit was gebeurd. Dus waarom? Daarom!